Bikolana.Parasurat.Lakwatsera

June 11, 2013; 06:00am Beep… beep… beep… tsk… ang ingay ng alarm… T_T Bangon bangon nadin habang may time pa para pag – aralan ang panibagong kanta ^_^ haha…  kahit medyo malat pa at di pa nakakapag almusal, karga ko na naman si COLIN…  brrrrinnnggg… brrringgg… briinnggg…  Ayun! may nakita akong magandang kantang bagay sa kalayaan! “FREEDOM”…  pagkatapos ng isang kanta may kulang padin!... hmmm….  Pano ko nga ba maikokonekta ang kalayaang ipagdiriwang bukas at ang kalayaang naramdaman natin bilang mga anak Panginoon!  Aha!  bigla kong naalalala yung “Exodus” kung pano tinubos ng Panginoon ang mga Israelito mula sa mahabang pagkakakulong mula sa kamay ng mga Ehipto!  buklat buklat ng Bibliya… sabay nagbalik tanaw sa mga pinag daanan ng mga Israelito and pagsagip sa kanila ni Moses at sa mahabang paglalakbay nila…  haaaay… biglang nagpapansin ang ilang linyang ito sa binabasa ko… "The Lord ...

May mga bagay sa mundo na matagal mong inasam, ipinagdasal at iniyakan… ngunit darating sa punto na “HINDI pala ito para SAYO” at kelangan mong lumiko upang subukan ang ibang ruta… may mga pagkakataong ginagamit iyon ng tadhana upang subukin ang ating katatagan sa buhay: “yung pag – antayin ka ng tamang pagkakataon o kaya naman ay bigyan ka ng lakas upang mas madali mong matanggap sa sarili mo na nag – antay ka lang sa wala” Andami kong napulot sa hiniram kong libro… at nakakaluha lang kasi nakuha mismo nung may akda yung gusto ko sa isang babasahin… sobrang maarte ako eeh. Pag medyo nagkaron ng “boring moments” inaayawan ko na agad… pero yung simpatyang nakukuha ko kada buklat ko ng pahina ay ang syang nagpatatag sakin upang ipagpatuloy ko ang pagbabasa nun… nasa unang bahagi pa lamang ako, kaya’t alam kong mas madami pang mga talata at kabanata ang aantig sa paglalakbay kong ito… Salamat din sa walang sawang pag agapay ng kape, na nagsisilbing kasa-kasama ko sa pagl...

Mag iisang taon nadin pala… nung minsang ang mumunting tinig sa puso ko ay unti unting pinag alab ng nagdaang panahon, nung minsang ang hilaw na santol na nakabitin ay unti unting naging dilaw at nahinog na mula sa pagkakakabit nito… nakakatuwang isipin na may mga nagpasyang humakbang na papalapit, may mga nahanap ang kasagutan sa pagpunta nila sa lugar na iyon at may mga patuloy pading nakikipagbuno sa katanungang patuloy na gumugulo sa kanilang puso. Sa makailang ulit na baku-bakong daan, sapat na ang pagpapasyang ipagpatuloy ang paglalakbay na ito… Panuntunang pinanghahawakan ko mula noon hanggang ngayon: No reserves. ♪♫♪ And I give my All… take me as I am… I am Yours’ Oh God… No retreats. ♪♫♪ God in Your grace now, Oh I will do the same, To be as Fearless, To STAND and to PROCLAIM... No regrets. ♪♫♪ When all else fails… I’ll still choose to Love You Lord… Handang handa padin po ang puso ko sa anumang hamon!♥ Written: May 16, 2013

♪♫♪ all you need is love.Love.LOVE... -JohnLemonGrass♥

May 15, 2013 @11:05am Nagtatago lang naman talaga ako ng emosyon,  Mababaw na emosyong kelangan pag isipan ng malalim  at sa tingin ko, di narin naman kelangan pang malaman ng buong sambayanan… sapat nang maibahagi ko na lamang sa pamamagitan ng isang sakong salita,  blankong mensahe o maging sa isang kalunos lunos na larawan…  (sigh) Nakakatakot gumawa ng panibagong hakbang, maari kasing:  hakbang na iyon papalayo at maaaring hakbang na iyon papalapit  sa kung sino man ang makakasabay ko sa mga susunod pang kabanata ng buhay ko… (whew) Andaming “mga di inaasahang tagpo” nararamdaman ng pangunahing bida sa kwento,  ang pagkayamot at biglaang pagkadisgana sa pagbuklat ng susunod ng pahina… (brrrr) May mga bagay nga talaga siguro na kapag hindi para sayo, KELANGAN mo pading ANTAYIN kung talagang para sayo… (may konting pag – asa pading natitira yung tono) Kanta kanta na lang nga din pag may time…  tsk. Tsk. ♪♫♪When yo...

Madami nang nagsisipagtalunang tala sa kalangitan, Tumubo na ulit ang mga nahulog kong pilik mata, Dalawampu’t dalawang kandila na yung nahipan nung aking kaarawan, At halos makalbo nadin ng tuluyan ang mga  bulaklak sa may tarangkahan… sa maraming beses na hiniling kita… Pero alam kong andyan ka lang, Nararamdaman ko, sinisigaw ng puso ko… Nagkasabay na kaya tayong maglakad o kaya naman ay tumawa? Anu kaya yung hugis ng yong mga mata? Hanggang ngayon eh wala parin akong ideya… Medyo malayo pa ata ang lalakarin ko, Bago tayo tuluyang matagpo… Sa bawat hakbang… Sa bawat pagtibok ng puso… Alam kong inilalapit ka sakin ng mundo… KAYA IPAGDARASAL KITA HABANG NAG AANTAY AKO… Dahil ang bawat segundo ay magiging makabuluhan kapag nagkita na tayo, Iiwan ko na sa tunay na may akda ng ating nobela ang panulat, Upang sya na ang magdikta ng mga susunod na kabanata.

Station of the Cross at Kawa - Kawa Hills , Ligao, Albay Kapag paulit ulit mo daw inuutal ang isang kanta, nae-LSS ka daw… --,) ♪ ♫ ♪   at panu naman kapag halos di ka na pinatulog?!... Mag-aalas dose na ng di parin ako dinadalaw ni “Antok” nilapat ko nadin ang likod ko sa higaan baka sakaling bumigay nadin yung mata ko…  Naglagay ng earplugs at nagpatugtog ng kanta…  ♪ ♫ ♪ And all of my days… I will worship You…  The joy You bring has made me brand new…     (bago sa pandinig ko yung kanta) hmmm… (nag huhumming lang ako – bawal na mag ingay at malalim na masyado ang gabi)… patuloy pading ninanamnam ang mensahe ng kanta… April 02, 2013 l; 12:32am   ~eto yung eksaktong petsa at oras nung tingnan ko ang cell phone ko.  Maka-limang ulit ko nadin napakinggan yung kanta,  Nang nag-unahang magsilabasan yung luha sa mga mata ko (sa sobrang kasiyahang nararamdaman ko… saka ko naunawaan yung mensahe ng kanta...

:   Madalas na nagiging komplikado ang mga bagay s a paligid natin, di dahil mahirap itong gawin.. kundi dahil tinitingnan natin ito sa pinaka-komplikadong paraan… Ibibigay kong halimbawa yung sarili ko, (para safe, ako nalang example) ^_^   *Gustong – gusto kong matuto mag gitara,  Ngunit sa tuwing titingnan ko yung bawat “strum” tsaka yung pagpapalit palit ng “chords” matinding pagkayamot ang nararamdaman ko… “ ANG HIRAP NAMAN NYAN !!!”    (brrrrrrrrrr………..) T_T mabilis umaakyat ang BP ko at nadadagdagan yung “ AYOKO NA SYNDROME ”… Ngunit sa kabila ng “maikling pasensya” “wala sa tonong kamay” at “kawalan ng tiwala sa sarili” na magagawa ko yun, Pinipilit ko pading pag aralan at matuto… (hew!) At kahit na mag kanda sugat sugat man ang daliri ko pagkalipas ng dalawang oras makuha lang ang pinaka saktong tono nito…      Di nga talaga ganun kadali…  per...

Bata palang ako, napaniwala nako ng mundo na ang pagtawa ang syang gamot sa sakit na nararamdaman ng tao, ngunit higit kong napatunayan habang lumalaki ako, na ang “tubig – alat” pala ay nagpapawi ng higit na kalungkutan sa puso ninuman… Luha --- kapag sobrang saya o kaya e sobrang bigat ng pakiramdam mo, ang pagdaloy ng tubig – alat na yon mula sa mga mata mo ang nagsilbing pakahulugan ng halo – halong emosyon. T_T)   Pawis --- mula sa ilang kilometrong paglalakbay ng mga paa mo na walang tiyak na direksyon… puso mo lang yung nakakaalam ng iyong destinasyon… Dagat --- ilang balde kaya yun kung susumahin?! Napapalibutan tayo ng tubig-alat, na nagsisilbing pamawi sa pusong naghahanap ng katahimikan sa kabila ng maingay na mundo… nakakakalmang tingnan ang paghalik ng araw sa dagat-- ♥   #SummerHurryUP

Wala ngang imposible hangga’t kasama natin ang Panginoon at hinahayaan nating imaneho Niya ang buhay natin, higit pa sa ating inaakala atsa kayang abutin ng ating imahinasyon ang maaaring maranasan natin kapag kasama natin Sya. Higit na nakapagtalon ng puso ko ang misang idinaos na pinagunahan ni  Arch.  Luis Antonio G.   Cardinal Tagle,  ang sarap sa pakiramdam ng mabigyan ng bendisyon ng isa sa mga hinahangaan mo. “Ang gusto ko lang naman ay maglingkod sa maliit na bayan ng Tarnate (Cavite) pero kung san-san na napunta ang buhay ko” – isang pagbabahagi niya sa isang interview (naalala ko).   Re-united ^_♥ with sis karla de villa  Side trip! (with kuya jess and B2) ^_^  SFC Camarines Sur The Abengers (apple -- Mika---Ate jelai--Panie)   Kain na muna! tama na ang picture! :'(   Sing bilis ng metro ng taxi ang bawat pagkakataon, kaya marapat lang na gugugulin mo ito ng may galak, walang paghihinayang...